ಆ ನಾಲ್ಕು ಜನ...

ಆ ನಾಲ್ಕು ಜನ...
ಆ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಪುಂಡು ಹುಡುಗರೇ... ಒಬ್ಬಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದೊಂದು ಅಡ್ಡ ಹೆಸರುಗಳು....ಎಲ್ಲರು ಪ್ರಾಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿರೋರೆ..... ಮೊದಲನೆಯವನು ಕರಿಯ, ದಪ್ಪಗೆ, ಕಪ್ಪಗೆ, ಗುಂಡು ಗುಂಡಾಗಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಎರಡನೆಯವನು ಕೆಂಚ... ಸ್ವಲ್ಪ ಕೆಂಪು ಕೆಂಪಾಗಿ ಇದ್ದಾನೆ. ಇನ್ನೊಬ್ಬ ಬಿಳಿಯ ಯಾವಾಗಲು ನಾಣಿ ಜೊತೇನೆ ಇರುತ್ತಾನೆ....
ನಮ್ಮ ಏರಿಯ ದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರಿಗು ಈ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಅಚ್ಚು ಮೆಚ್ಚು. ಎಲ್ಲರ ಮನೆ ಕಡೆಗೂ ಇವರು ಗಮನ ಹರಿಸ್ತಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಬೇಧ, ಭಾವ ಇಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರ ಮನೇಲೂ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ತಿನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಪುಂಡರು ಕೂಡ. ರಸ್ತೇಲಿ ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಿಂತರೆ ನಾವ್ಯಾರದ್ರು ಗದರಿಸಿ ಕಳಿಸಬೇಕು.
ನಮ್ಮ ಮನೆ ಎದುರಿಗಿನ ಪಾರ್ಕ್ ಇವರಿಗೆ ಒದ್ದು ರೀತಿ ಅಡ್ಡ. ಅಲ್ಲಿ ಬರೋ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನ ಚುಡಾಯಿಸೋದು ದಿನ ನಿತ್ಯದ ಕೆಲಸ. ಮೊನ್ನೆ ಪಕ್ಕದ ರೋಡಿನ ಹೆಂಗಸು ತನ್ನ ಮೂರು ಮಕ್ಕಳ ಜೊತೆ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದ್ದಾಗ ನಾನು ಆಕೆಯ ಮಗುವನ್ನು ಮುದ್ದು ಮಾಡುತ್ತಾ ಇದ್ದೆ... ಕರಿಯ ಅಲ್ಲೇ ದೂರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಹೊಂಚು ಹಾಕುತ್ತ ಇದ್ದ. ನಾನು ನೋಡು ನೋಡುತ್ತಾನೆ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಹೋರಾಟ. ಒಂದು ರೀತಿ ಅವಳ ಸಹಕಾರಾನು ಇತ್ತು ಅನ್ನಿ.
ನಮ್ಮ ಕರಿಯನಿಗೆ ಸ್ಥಿತಿ ವಂತರ ಮನೆ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳನ್ನು ಕಂಡರೆ ಒಂದು ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿ ಜಾಸ್ತಿ. ಚೆನ್ನಾಗಿ ಸಾಕಿರುತ್ತಾರೆ, ಮುದ್ದು ಮುದ್ದಾಗಿ ಬೇರೆ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಜೊತೆಗೆ ಬಾಡಿ ಗಾರ್ಡ್ ಗಳು ಬೇರೆ.... ನಮ್ಮ ಕರಿಯ ಬಾಡಿ ಗಾರ್ಡ್ ಗಳಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಮಣ್ಣು ಎರಚಿ ಈ ಹೆಣ್ಣು ಮಕ್ಕಳ ಹಿಂದೆ ಓಡಾಡುತ್ತ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಹುಡುಗೀರಿಗೂ ನಮ್ಮ ಕರಿಯಣ್ಣ ಕಂಡ್ರೆ ಆಸೇನೆ.... ಆದ್ರೆ ಮನೆಯವರು ಬಿಡಬೇಕಲ್ಲ... ಅವರ ಅವರ ಮನೆ ಸಂಪ್ರದಾಯ.....
ಕೆಂಚ ಸ್ವಲ್ಪ ಕರಿಯನಿಗೆ ಹೆದುರುತ್ತಾನೆ. ಅವನು ಇಲ್ಲದೆ ಇದ್ದಾಗ ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಹುಡುಗೀರ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮೂರು ಜನಾನು ಒಂದೇ.
ನಮ್ಮ ಏರಿಯ ಗೆ ಯಾರೇ ಹೊಸಬರು ಬಂದ್ರು ವಿಚಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಹೊರಗಿನವರ ಜೊತೆ ಜಗಳಕ್ಕೆ ನಿಂತರೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕ್ರೋರಿಗಳು ಆಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಇವರ ಜಗಳ ಪಕ್ಕದ ಬೀದಿ ಹುಡುಗರ ಜೋತೆನು ನಡೀತಾ ಇರುತ್ತೆ. ಎಷ್ಟೋ ಸಲ ನಾನೇ ಹೋಗಿ ಬಿಡಿಸಿದ್ದೀನಿ.
ಆದರು ಏನೋ ಇವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಕಂಡ್ರೆ ನಮಗೂ ಒಂದು ಥರ ಪ್ರೀತಿ. ಇವರಿಲ್ಲದೆ ನಮ್ಮ ದಿನ ಶುರು ಆಗೋದೇ ಇಲ್ಲ. ದಿನ ಮುಗಿಯೋದು ಇಲ್ಲ.
ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಬಾಳುತ್ತಿರುವ ಈ ಡೊಂಕು ಬಾಲದ ನಾಯಕರುಗಳನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಬೇಡ ಅಲ್ಲವೇ. ಸಂತಾನ ಹರಣ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಸಾಕು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ.
ಚಿ.ಸ.ನ.